شیون باربد بر خسرو

هنگامی که خسرو پرویز به دست فرزندش شیرویه به زندان افتاد باربد با رنگی پریده و اندوه بار به خانه ای که خسرو در آنجا زندانی بود می رود و در برابر او آهنگی نوحه آمیز از ساخته هایش را می خواند و چهار انگشت خود را بریده و به خانه بر می گردد و تمامی سازهایش را در آتش می سوزاند.

حکیم ابوالقاسم فردوسی چنین نقل می کند:

کنون شیون باربد گوش دار                                            سر مهر مهتر به آغوش دار

چو آگاه شد باربد زان که شاه                                        بپرداخت ناکام و بی رای گاه

زجهرم بیامد سوی طیسفون                                        پر از آب مژگان و دل پر ز خون

بیامد بدان خانه او را بدید                                               شده لعل رخسار او شنبلید

زمانی همی بود بر پیش شاه                                        خروشان بیامد سوی بارگاه

همی پهلوانی برو مویه کرد                                           دو رخساره زرد و دل پر ز درد

چنان به که زاریش بشنید شاه                                       همان س کجا داشت او را نگاه

نگهبان که بودند گریان شدند                                          چو بر آتش مهر بریان شدند

همی گفت الا ردا خسروا                                               بزرگا  سترگا  دلاور  گوا

کجات آن بزرگی و آن دستگاه                                           کجات آن همه فر و بخت و کلاه

کجات آن مهم برز و بالای و تاج                                        کجات آن همه یاره و تخت و عاج

کجات آن شبستان و رامشگران                                      کجات آن دژ و بارگاه سران

کجات افسر و کاویانی درفش                                           کجات آن همه تیغهای بنفش

کجات آن سر افراز جانوسپار                                             که با تخت زر بود و با گوشوار

کجات آن سر خود و زرین زره                                            ز گوهر فگنده گره بر گره

کجات اسپ شبدیز زرین رکیب                                          که زیر تو اندر بدی نا شکیب

کجات آن سواران زرین ستام                                            که دشمن شدی تیغ شانرا نیام

همه گشته از جان تو نا امید                                            کجات آن هیونان و پیل سپید

کجات آن همه راهور اشتران                                             عماری زرین و فرمان بران

کجات آن سخنگوی شیرین زبان                                        کجات آن دل و رای روشن روان

ز هر چیز تنها چرا ماندی                                                  ز دفتر چنین روز کی خواندی

مبادا که گستاخ باشی به دهر                                         که زهرش فزون آمد از پای زهر

پسر خواستی تا بود یار و پشت                                       کنون از پسر بختت آمد به مشت

ز فرزند شاهان به نیرو شوند                                            ز رنج زمانه بی آهو شوند

شهنشاه را فر و نیرو بکاست                                           چو بالای فرزند او گشت راست

هر آنکس که او کار خسرو شنود                                       بگیتی نبایدش گستاخ بود

همه بوم ایران تو ویران شمر                                            کنام پلنگان و شیران شمر

سر تخم ایرانیان بود شاه                                                  که چون او نبیند کسی تاج و گاه

شد این تخمه ویران و ایران همان                                       بر آمد همه کامه بد گمان

فزون زین نباشد کسی را سپاه                                         ز لشکر که آمد فریاد خواه

گزند آمد از پاسبان بزرگ                                                   کنون اندر آید سوی رخنه گرگ

بشیروی گویند بی شرم شاه                                           نه این بد سزاوار این پیشگاه

نباشد سپاه تو هم پایدار                                                   چو برخیزد از چار سو کارزار

روان ترا دادگر یار باد                                                          سر بد سگالت نگونسار باد

بیزدان و نام تو ای شهریار                                                   بنوروز و مهر و بخرم بهار

اگر دست من زین سپس نیز رود                                          بسازد مبادا بمن بر درود

بسوزم همه آلت خویش را                                                   بدان تا نبینم بد اندیش را

ببرید هر چار انگشت خویش                                                بریده همی داشت در مشت خویش

چو در خانه شد آتشی بر فروخت                                         همه آلت خویش یکسر بسوخت

سی لحن باربد در خسرو و شیرین نظامی

باربد سیستم موسیقی خاصی بنا کرد که شامل هفت مقام شاهی (خسروانی) سی لحن و سیصد و شصت دستان یا لحن مترادف روز های هفته ، ماه ، و سال تقویم ساسانی بوده است. باربد هر روز یکی از آنها را که مناسب بوده می نواخته است تا خسرو از تکرار نغمات موسیقی خسته نشود.

حکیم نظامی گنجوی اسامی سی لحن باربد که برای سی روز ماه ساخته شده بود را در کتاب خسرو و شیرین آورده است.

در آمد باربد چون بلبل مست                                        گرفته بربطی چون آب در دست

ز صد دستان که او را بود در ساز                                   گزیده کرد سی لحن خوش آواز

ز بی لحنی بدان سی لحن چون نوش                           گهی دل دادی و گه بستدی هوش

به بربط چون سر زخمه در آورد                                      ز رود خشک بانگ تر در آورد

چو باد از گنج باد آورد راندی                                         ز هر بادی لبش گنجی فشاندی

چو گنج گاو را کردی نوا سنج                                       بر افشاندی زمین هم گاو و هم گنج

ز گنج سوخته چون ساختی راه                                   ز گرمی سوختی صد گنج را آه

چو شادروان مروارید گفتی                                          لبش گفتی که مروارید سفتی

چو تخت طاقدیسی ساز کردی                                    بهشت از طاقها در باز کردی

چو ناقوسی و اورنگی زدی ساز                                  شدی اورنگ چون ناقوس از آواز

چو قند از حقه کاوس دادی                                         شکر کالای او را بوس دادی

چو لحن ماه بر کوهان گشادی                                     زبانش ماه بر کوهان نهادی

چو بر گفتی نوای مشک دانه                                      ختن گشتی ز بوی مشک خانه

چو زد ز آرایش خورشید راهی                                     در آرایش بدی خورشید ماهی

چو گفتی نیمروز مجلس افروز                                     خرد بی خود بدی تا نیمه روز

چو بانگ سبز در سبزش شنیدی                                  ز باغ زرد سبزه بر دمیدی

چو قفل رومی آوردی در آهنگ                                     گشادی قفل گنج از روم و از زنگ

چو بر دستان سروستان گذشتی                                 صبا سالی به سروستان نگشتی

و گر سرو سهی را ساز دادی                                      سهی سروش به خون خط باز دادی

چو نوشین باده را در پرده بستی                                  خمار باده نوشین شکستی

چو کردی رامش جان را روانه                                        ز رامش جان فدای کردی زمانه

چو در پرده کشیدی ناز نوروز                                         به نوروزی نشستی دولت آن روز

چو بر مشکویه کردی مشک مالی                               همه مشکو شدی پر مشک حالی

چو نو کردی نوای مهرگانی                                           ببردی هوش خلق از مهربانی

چو بر مروای نیک انداختی فال                                     همه نیک آمدی مروای آن سال

چو در شب بر گرفتی راه شبدیز                                   شدندی جمله آفاق شبخیز

چو بر دستان شب فرخ کشیدی                                   از آن فرخنده تر شب کس ندیدی

چو یارش رای فرخ روز گشتی                                      زمانه فرخ و فیروز گشتی

چو کردی غنچه کبک دری تیز                                       ببردی غنچه کبک دلاویز

چو بر نخجیرگان تدبیر کردی                                         بسی چون زهره را نخجیر کردی

چو زخمه راندی از کین سیاوش                                   پر از خون سیاوشان شدی گوش

چو کردی کین ایرج را سر آغاز                                     جهان را کین ایرج نو شدی باز

چو کردی باغ شیرین را شکر بار                                   درخت تلخ را شیرین شدی بار

 نواهایی بدین سان رامش انگیز                                  همی زد باربد در پرده تیز

به گفت باربد کز بار به گفت                                          زبان خسروش صد بار زه گفت

چنان بد رسم آن بدر منور                                            که بر هر زه بدادی بدره ای زر

به هر پرده که او بنواخت آن روز                                   ملک گنجی دگر پرداخت آن روز

به هر پرده که او برزد نوایی                                        ملک دادش پر از گوهر قبایی

 

 

داستان باربد رامشگر

باربد یکی از نامورترین هنرمندان ایران است که به شهرتی افسانه ای دست یافته اند و در متون حماسی وغنایی ایران با جلوه هایی خاص مطرح شده است. داستان باربد در همه جا در آمیخته با نمادهای خاصی است که استقامت و پایگاههای مردمی هنرمند را به تماشا می گذارد و عشق و مهربانی و عاطفت انسانی را در هنر و زندگی مورد تاکید قرار می دهد.

حکیم ابوالقاسم فردوسی داستان جلوه گری او را در بيست و هشتمين سال پادشاهي خسرو پرويز چنین بازگو می کند:

همي هر زمان شاه برتر گذشت                                   چو شد سال شاهيش بر بيست و هشت

كسي را نبد بر درش كار بد                                            ز در گاهش آگاه شد باربد

بدو گفت هر كس كه شاه جهان                                     گزيدست رامشگران از مهان

كه گر با تو او را برابر كنند                                               ترا بر سر گش افسر كنند

(سرگش ، سرکش یا سرکیس رئیس رامشگران مجالس خصوصی خسرو پرویز)

چو بشنيد مرد آن بجوشيد آز                                          اگر چه نبودش بچيزي نياز

ز كشور بشد تا بدرگاه شاه                                            همي كرد رامشگران را نگاه

چو بشنيد سرگش دلش تيره گشت                              بزخم سرود اندرون خيره گشت

بيامد به نزديك سالار بار                                                درم كرد و دينار چندي نثار

بدو گفت رامشگري بر درست                                        كه از من بسال و هنر برترست

نبايد كه در پيش خسرو شود                                          كه ما كهنه گشتيم و او نو شود

ز سرگش چو بشنيد دربان شاه                                      ز رامشگر ساده بربست راه

چو رفتي به نزديك او  باربد                                            همش كار بد بد همش بار بد

نه دادي ورا بار سالار بار                                                نه نيزش بدي مردمي خواستار

چو نوميد برگشت از آن بارگاه                                        ابا بربط آمد سوي باغ شاه

كجا باغبان بود مردوي نام                                             شد از ديدنش باربد شادكام

بدان باغ رفتي به نوروز شاه                                         دو هفته ببودي بدان جشنگاه

سبك باربد نزد مردوي شد                                           هم آن روز با مرد همبوي شد

چنين گفت با باغبان باربد                                              كه گويي تو جاني و من كالبد

كنون آرزو خواهم از تو يكي                                          كه آن هست نزد تو سخت اندكي

چو آيد بدين باغ شاه جهان                                          مرا راه ده تا ببينم نهان

كه تا چون بود شاه را جشنگاه                                     ببينم نهفتي يكي روي شاه

بدو گفت مردوي ايدون كنم                                        ز مهر تو انديشه بيرون كنم

چو خسرو همي خواست كايد بباغ                             دل ميزبان شد چو روشن چراغ

بر باربد شد بگفت آنكه شاه                                       همي رفت خواهد بدين جشنگاه

 همه جامه ها باربد سبز كرد                                      همان بربط و رود ننگ و نبرد

بشد تا بجايي كه خسرو شدي                                  بهاران نشستنگهش نو شدي

يكي سرو  بد سبز و برگش گشن                             برو شاخ چون رزمگاه پشن

بر آن سرو شد بربط اندر كنار                                     نهاني همي بود تا شهر يار

از ايوان بر آمد بدان جشنگاه                                     بياراست پاليزبان جاي شاه

بيامد پريچهره مي گسار                                          يك جام بر كف بر شهريار

جهاندار بستد ز كودك نبيد                                        بلور از مي سرخ بد ناپديد

بدانگه كه خورشيد  برگشت زرد                                   همي بود تا گشت شب لاژورد

زننده بدان سرو برداشت رود                                       هم آن ساخته پهلواني درود

يكي نغز دستان بزد بر درخت                                       كز آن خيره شد مرد بيدار بخت

سرودي به آواز خوش بركشيد                                     كه كنون تو خوانيش داد آفريد

بماندند يك مجلس اندر شگفت                                   همي هر كسي راي ديگر گرفت

از آن زخمه سر گش چو بيهوش گشت                          بدانست كان كيست خاموش گشت

كه چون باربد كس چنان زخم رود                                  نداند نه آن پهلواني سرود

بدان نامداران بفرمود شاه                                            كه جوئيد سر تا سر اين جشنگاه

فراوان بجستند و بار آمدند                                           به نزديك خسرو فراز آمدند

جهانديده سرگش سخن برگرفت                                  كه از بخت شاه اين نباشد شگفت

كه گردد گل و سرو رامشگرش                                    كه جاويد بادا سر و افسرش

بياورد جامي دگر مي گسار                                          چو از خوبرخ بستد اين شهريار

زننده دگر گون بياراست رود                                           بر آورد ناگاه ديگر سرود

كه پيكار گردش همي خواندند                                       همي نام از آواز او راندند

چنين رامشي گفت و خسرو شنيد                              به آواز او جام مي در كشيد

بفرمود كين را بجاي آوريد                                             همه باغ يكسر بپاي آوريد

بجستند بسيار هر سوي باغ                                        ببردند زير درختان چراغ

نديدند چيزي جز از بيد و سرو                                      خرامان بزير گل اندر تذرو

شهنشاه پس جام ديگر بخواست                                 بر آواز آن سر بر آورد راست

بر آمد دگر باره آواز رود                                                 دگر گونه تر ساخت بانگ سرود

همان سبز در سبز خواني كنون                                   برين گونه سازند مكر و فسون

چو بشنيد پرويز بر پاي خاست                                     يكي جامه گلشن آراي خواست

كه بود اندرين جام يكمن نبيد                                         بيك دم مي روشن اندر كشيد

چنين گفت كين گر فرشته بدي                                   ز مشك و عنبر سرشته بدي

و گر ديو بودي نگفتي سرود                                        همان نيز نشناختي زخم رود

بجوئيد در باغ تا اين كجاست                                         همه باغ و گلشن چپ و دست راست

دهان و برش پر ز گوهر كنم                                          برين رود سازانش مهتر كنم

چو بشند رامشگر آواز اوي                                           همان خوب گفتار دمساز اوي

فرود آمد از شاخ سرو سهي                                       همي رفت با رامش و فرهي

بيامد بماليد بر خاك روي                                               بدو گفت خسرو چه مردي بگوي

چنين گفت شاها يكي بنده ام                                      به آواز تو در جهان زنده ام

سراسر بگفت آنچه رفت از بنه                                      كه بود اندر آن يكدل و يك تنه

بديدار او شاد شد شهريار                                            بسان گلستان به ماه بهار

به سرگش چنين گفت كاي بد هنر                               تو چون حنظلي باربد چو شكر

چرا دور كردي تو او را ز من                                          دريغ آمدت رود ازين انجمن

بر آواز او شاد مي بركشيد                                         همان جام ياقوت بر سر كشيد

بدين گونه تا سر سوي خواب كرد                                دهانش پر از در خوشاب كرد

بشد باربد شاه رامشگران                                           يكي نامداري شد از مهتران

سر آمد كنون قصه باربد                                              مبادا كه باشد ترا كار بد 

باربد هنرمندی مبارز بود که از دیار جهرم فارس راه درازی را تا بارگاه پرویز ساسانی پیمود تا هنر اصیل را به گوش اوج نشینانی برساند که مجذوب بخشی از هنر بی بنیاد و ریاکارانه سر کش ها و نکیساهایی بودند که به سالوس در صدد حفظ موقعیت هنری خود بودند و اصالت هنر باربد را باور نداشتند. باربد نیز می خواست تا به اتکای هنر صادق و خلاق خویش آنان را به زانو در آورد. بنابراین صدای او باغ شب را سرشار می کند و موج زیبایی و تلالو هنر وی شب را نور باران می سازد و آنان که ندیمان خلوت شاهی بودند و هر یک خود بندگان خاص زرین کمر داشتند متواضعانه چراغ به دست می گیرند و در ظلمت و سکوت به دنبال این آسمانی سبز می گردند و مولوی وار انسانی را می جویند که با آن همه هنر در عالم خاکی به دست نمی آید.

از این جا بود که باربد همه بزم نشینان را فرودست خویش می سازد و با نغمه و نوای خود آنان را مجذوب می کند و هنر ریایی می شکند و سر گش مغضوب و مطرود می شود. هنر مند اصیل مجال خودنمایی می یابد و با جلوه خویش جاودانه در دلهای می ماند و سرود های باربد به سرود روز ها و هفته ها و ماهها و سال ایرانیان بدل می شود.باربد از گمنامی به نام می رسد و اگر چه از فراز درختان به فرود بزم تغییر جایگاه می دهد اما هنر وی به خواص محدود نمی ماند و سرودهای سبز در سبز،پیکار کرد،یزدان آفرید و لحن های سی گانه وی به میان مردم راه می یابد و به هنر ملی آنان تبدیل می گردد و اگرچه خسرو پرویز او را شاه رامشگران می سازد اما باربد سلطان قلبها می شود و به جاودانگی می پیوندد.

باربد با دل و احساس و هنر خویش زندگی می کند و به همین دلیل در دربار نمی ماند. طبع او با درباریان ریاکار که هنر ریایی را می خواهند و می پسندند سازگار نیست. او دربار خسرو پرویز را رها می کند و به دیار خویش باز می گردد.

سرانجام باربد از زبان حکیم ابوالقاسم فردوسی و سی لحن باربد از زبان حکیم نظامی گنجوی در مقاله های بعد ذکر خواهد شد.

فرید الاطرش

سال ۱۹۱۵ در کوهستان دروز واقع در جنوب سوریه به دنیا آمد. والدین او شاهزاده  Fahad Al Atrache و شاهزاده خانم Alia بودند. در سال ۱۹۲۳ که خاندان الاطرش با اشغالگران فرانسوی در حال جنگ بودند مادر فرید الاطرش به همراه دو فرزند دیگرش به نامهای فواد و آمال به مصر مهاجرت کردند. سفر آنها بسیار سخت و طاقت فرسا بود چرا که بدون مدارک شخصی ابتدا به بیروت و از راه فلسطین به مصر رفتند.

با موافقت دولت مصر با سکونتشان آنها در آپارتمانی در یک بخش مردمی قاهره ساکن شدند. آنها که به زندگی در کاخ مجلل عادت داشتند زندگی در آن شرایط برایشان بسیار مشکل بود. مادرشان به عنوان خواننده در مهمانیهای خصوصی و مجالس عروسی کار می کرد تا بتواند بچه هایش را سرپرستی کند.

مادرشان که علاقه فرزندانش را به موسیقی می دید فرید را به نوازندگی عود و آمال (بعد ها نام اسمهان را برای خود برگزید) را به خوانندگی تشویق می کرد. فرید الاطرش در کنسرواتوار شاگرد نوازنده و آهنگساز معروف ریاض السنباطی شد و دوران موسیقی حرفه ای او آغاز گردید.

در ابتدای جوانی فرید و اسمهان توجه آهنگسازان و ترانه سرایان که از استعداد و صدای بی نظیر آنها متحیر بودند را جلب کردند. با ورود آنها به عالم سینما تبدیل به ستارگان مشهور هنری شدند و توانستند به موفقیت های زیادی دست پیدا کنند.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ناگهان در سال ۱۹۴۴ اسمهان ۲۶ ساله در تصادف رانندگی مشکوکی کشته شد و غمی بزرگ بر دل فرید گذاشت و به خاطر از دست دادن خواهر عزیزش بسیار متاثر گردید.

فرید الاطرش به آهنگسازی و خوانندگی ادامه داد تا روزی (billy dancer) سامیه جمال (زینب علی خلیل ابراهیم محفوظ) را ملاقات کرد که قلب او را ربود. آنها با یکدیگر فیلمهای موزیکال زیادی بازی کردند ( اواخر ۱۹۴۰ و اوایل ۱۹۵۰ ) فرید و سامیه جمال در سال ۱۹۴۷ در فیلمی با هم بازی کردند که به موفقیت بسیار بزرگی دست یافت.

 دوستی آنها با عروسی سامیه جمال با مرد امریکایی که اسلام را پذیرفته بود به پایان رسید و سامیه جمال به امریکا سفر کرد و فرید الاطرش که باز هم خود را تنها می دید بسیار غمگین شد.

آثاری که فرید الاطرش در طول حیاتش از سال ۱۹۴۱ تا ۱۹۷۴ بجا گذاشت مشتمل بر ۳۱ فیلم و تقریبا ۳۵۰ آهنگ است. از ویژگی بی نظیر صدایش نرم و دلپذیر با احساسی عمیق بود که روز به روز جا افتاده تر می شد بطوریکه اگر کسی آشنایی با کار او نداشت نمی توانست باور کند که خواننده Ya Reitni Tir  در سال ۱۹۳۰ با خواننده Adnay Tani Bil Hajr در سال ۱۹۶۰ یک نفر می باشد.

او همواره نامش در فیلمها وحید (به معنی تنها) بود واز القاب او می توان King of the oud و The sad singer اشاره کرد. اگر چه در زمان حیاتش بارها در دام عشق ستاره های هنری گرفتار می شد ولی ازدواج را رد می کرد چرا که معتقد بود ازدواج هنر او را می کشد.

البته پس از اینکه سن او بالاتر رفت در عقیده اش تجدید نظر کرد و پیشنهادی به خواننده مصری شادیه داد ولی در آخرین لحظه منصرف شد چرا که وضع جسمانی و سلامتی او بسیار بد شده بود و می ترسید او را در دوران جوانی بیوه بگذارد.

او در ۳۰ سال آخر حیاتش از بیماری قلبی رنج می برد. در سالهای آخر عمر لاغرتر شده بود و از کیفیت صدایش نیز کاسته شده بود ولی تا لحظه مرگ دست از تلاش بر نمی داشت و همچنان کنسرت می داد و فیلم می ساخت.

برخی از آهنگهای معروف وی عبارتند از Rabeeh , Awel Hamsa , Hekayat Gharami , Albi Wa Moftaho , Gamil Gamal , Wayak , Ya Zahratan Fi Khayali , Busat Ir Rih , Ya Gamil Ya Gamil , Ya Habaybi Ya Ghaybeen , Eish Inta

 برای دیدن نوازندگی فرید الاطرش اینجا را کلیک کنید.

آخرین فیلم او Nagham Fi Hayati  به همراه هنر پیشه زن Mervat Amin  بود که پس از مرگش منتشر شد. برای دیدن نوازندگی فرید الاطرش در این فیلم اینجا را کلیک کنید.

سر انجام در ۲۶ دسامبر ۱۹۷۴ در بیمارستان Al Hayek  بیروت جان سپرد و پیکر او در قاهره نزد خواهر و برادرش به خاک سپرده شد.

استاد نریمان

اسکندر ابراهیمی (منصور نریمان )

در محیطی که اکثر فامیل و خانواده اهل موسیقی و نقاشی بودند متولد شد. عشق و علاقه به موسیقی از همان دوران ۴ سالگی در او بوجود آمد. یکی دو سال بعد پدرش که دستی در نواختن تار و سه تار داشت وقتی این علاقه را در او دید ردیف ها و دستگاههای موسیقی را به او آموخت و در همان سالهای اولیه سازهایی مانند تار ، سه تار ، کمانچه ، ویولون و ماندولین را تجربه کرد.

صحبت های استادان آن زمان که به منزل آنها می آمدند مبنی بر اینکه چرا ساز عود (بربت) که روزی ساز اول یا دوم کشور ما بوده و تمامی محاسبات موسیقی به کمک این ساز انجام می شده را کسی دوباره احیا نمی کند او را بر آن داشت که در رواج این ساز همت نماید.

در حدود ۱۵ سالگی همراه پدرش به تهران رفت از قبل به او گفته شده بود که آقایی در تهران ساز های مختلفی را تهیه می کند با ایشان در این مورد صحبت کنید شاید بتواند مشکل شما را حل کند. این شخص که نریمان آبنوسی نام داشت و مسیحی بود مغازه ای در محل پل چوبی فعلی داشت و سازهایی مثل تنبور،چگور،قانون و ... را استادانه می ساخت.

ایشان هم معتقد بودند که این ساز متعلق به سرزمین ماست و توانست ساز عود را بسازد که هنوز نزد استاد نریمان می باشد و با آن نوازندگی می کند. پس به خاطر ارادت و علاقه ای که به انسانیت و ذوق ایشان پیدا کرد با اجازه او اسم نریمان را به عنوان نام هنری خود انتخاب کرد.

در اوایل چون تنها منبع برای شنیدن صدای عود برایش رادیو بود صدای عود محمد عبدالوهاب (نوازنده عود عرب) را زیاد گوش می داد چرا که شبیه به شیوه ایرانی عود را می نواخت. پس از تسلط کافی بر شیوه نوازندگی عود در بعضی برنامه ها به اجرای موسیقی با این ساز می پرداخت. با تاسیس رادیو مشهد در سال ۱۳۳۷ بنا به دعوت رادیو خراسان مسئولیت شورای موسیقی رادیو را به عهده گرفت.

پس از آن به شیراز نقل مکان کرد و به مدت ۴ سال فعالیت و همکاری خود را در زمینه موسیقی و اجرا با رادیو شیراز ادامه داد. از همان رادیو شیراز بود که صدای ساز ایشان به گوش استادان وقت در تهران رسید و از وی دعوت به عمل آمد تا با رادیو تهران همکاری کند چرا که تا آن زمان کسی فکر نمی کرد با ساز عود بتوان تمام ردیف های موسیقی ایرانی را اجرا کرد. از این زمان بود که استاد نریمان در کنار دیگر اساتید موسیقی نظیر جلیل شهناز ، فرهنگ شریف ، رضا ورزنده ، پرویز یاحقی و ... به عنوان تکنواز عود به فعالیت هنری خود ادامه داد.

او در سال ۱۳۴۱ برای اولین بار به عنوان خواننده در رادیو با نام ناشناس همکاری می کرد. آهنگ ، شعر و نوازندگی با نام اصلی ولی خوانندگی با نام ناشناس از رادیو اعلام می شد چون می ترسید به شهرت سازی او لطمه ای وارد شود. آهنگهایی که آن زمان از رادیو پخش می شد خیلی بر سر زبانها افتاد مثل آهنگ لالایی که برای دخترش ساخته بود.

از تالیفات او شیوه بربط نوازی و بیست و چهار قطعه برای عود است که در دسترس هنرجویان قرار دارد. وی شاگردان بسیاری را پرورش داده است و هم اکنون در هنرستان موسیقی دختران و نیز دانشکده هنرهای زیبا مشغول تدریس ساز عود می باشد. 

از خصوصیات استاد نریمان تواضع ، صبر ، خوشرویی و مردمداری که شرط اول هنرمند شدن و هنرمند ماندن است را می توان نام برد. آرزوی طول عمر برای ایشان و تمامی هنرمندان عزیز را از خداوند متعال خواستاریم.